Ümit

 

Ümit her şeyden evvel bir inanç işidir. İnanan insan ümitlidir ve ümidi de inancı nispetindedir. Bu itibarladır ki, sağlam inanç mahsulü çok şey, bazılarınca harika zannedilmektedir. Aslında, ümit, azim ve kararlılık, iman dolu bir kalbe girince, beşerî normaller aşılmış olur. Bu seviyede gönül hayatına sahip olamayanlar ise bunu fevkaladeden sayarlar.Hele insan, inanacağı şeyi iyi seçebilmiş ve ona gönül vermişse, artık onun ruh dünyasında, ümitsizlik, karamsarlık ve bedbinlikten asla söz edilemez. Fert, ümitle varlığa erer; toplum onunla dirilir ve gelişme seyrine girer. Bu itibarla, ümidini yitirmiş bir fert var sayılamayacağı gibi, ümitten mahrum bir toplum da felç olmuş demektir. Ümit, insanın kendi ruhunu keşfetmesi ve ondaki iktidarı sezmesinden ibarettir. Bu sezişle insan, kâinatlar ötesi Kudreti Sonsuz’la münasebete geçer ve onunla her şeye yetebilecek bir güç ve kuvvete ulaşır. Bu sayede, zerre güneş; damla derya; parça bütün ve ruh kâinatın bir soluğu hâline gelir.Âdem Nebi (aleyhisselam), semasının karardığı, azminin kırıldığı ve canının dudağına geldiği bir devrede, ümitle silkindi, “Nefsime zulmettim.” dedi ve dirildi. Şeytan ise, gönlünden akıttığı ümitsizlik kan ve irini içinde bocaladı durdu ve nihayet boğuldu...Her gönül eri ümitten bir meş’ale ile yola çıkmış, bununla tufanları göğüslemiş; fırtınalarla pençeleşmiş ve dalgalarla boğuşmuştur. Kimisinde ümit bir Cûdî tomurcuğu, kimisinde İrem Bağları, kimisinde de Medine’leşen bir Yesrib hâline gelmiştir. Bu vadide her ümit kahramanı, aynı zamanda Hak katının azizi, halkın da bayrağı olmuştur.Her şeyin bittiği; milletin kaddinin büküldüğü, gururunun kırıldığı devrede, iman ve ümidin dasitanî bir hâl alması vardır ki; inancın derecesine göre, onu elde eden, kâinata meydan okuyabilir; elli bin defa çarkı, düzeni bozulsa sarsılmadan yoluna devam eder; yoklukta, varlık cilvesi gösterip ölü ruhlara can olur.Ümitle uzun yollar aşılır; ümitle kandan irinden deryalar geçilir ve ancak ümitle dirliğe ve düzene erilir. Ümit dünyasında mağlup olanlar, pratikte de yenilmiş sayılırlar. Ne yiğitçe ve çalımla yola çıkanlar vardır ki, iman ve ümit zaafından ötürü, yarı yolda kalmışlardır. Küçük bir zelzele, gelip geçici bir fırtına, akıp giden bir sel onların azim ve iradelerini de beraber alıp götürmüştür. Ya kendilerine ümitle bağlanılıp sonradan onlarla beraber yeis bataklığına düşüp boğulanların hâli, o hepten yürekler acısıdır. Aslında gerçeği bulamamış ve ona dilbeste olamamış kimselerin başka türlü olmaları da mümkün değildir. Makama, mansıba ümit bağlamış; servete, sâmâna gönül vermiş ve ge- lip geçici, yıkılıp gidici şeylerle avunup durmuş kimselerin, er geç hüsrana maruz kalacakları muhakkaktır . Solmayan renge, sönmeyen ışığa, batmayan güneşe dilbeste olan bir ruhtur ki; gecesi sabah aydınlığında, gündüzü Cennet bahçeleri gibi rengârenktir. Böylelerinin, karanlık bilmeyen ufuklarında güneşler kol gezer ve değişen mevsimler, farklı manzaraların büyüleyici meşherleri gibi birbirini takip eder durur. Veyahut her biri bir ulu ağaç gibi, semaya doğru ser çekmiş ve kök kök üstüne zeminin derinliklerine inmiştir ki; ne karın, dolunun şiddeti, ne de tipinin , boranın yakıp kavuruculuğu onları müteessir etmez. Sonsuza bağlanmış ve ümitle dolu bu gönüller, bahar demez, yaz demez; hazan demez, kış demez, kucak kucak meyvelerle gelir ve o görkemli kametten bekleneni yerine getirirler.Bizler topyekün bir millet olarak, dayanıp darılmayan, azmedip yılmayan ve hele ümitsizliğe asla kapılmayan yol göstericilere; ekmek kadar, su kadar, hava kadar ihtiyaç içindeyiz. Hevesle yola çıkıp hevâlarına göre aradıklarını bulamayınca, ya ümitsizliğe düşmüş veya Yaradan’la cedelleşmeye girişmiş olanlara gelince; onlar bizden, biz de onlardan fersah fersah uzak bulunmaktayız. Mamafih, feleğin geniş dairedeki çark-ı çemberi, hiçbir zaman, yerdeki bu sefillerin kokmuş felsefelerine ve bozuk hendeselerine göre cereyan etmeyecektir..! Bin bir ümit tomurcuğunun tebessüm ettiği ve bin bir tohumun, toprağın altında kara düşecek cemreyi beklediği şu günlerde, ümitten mahrum gönüllere ümit dileklerimizle... 

Hope

 

First of all, hope is a faith issue. A faithful person is hopeful and his hope in proportion as his faith. Therefore, many things which are productions of a strong faith are supposed as wonders. In fact, as the hope, determination and sta- bility enter a heart which is full of faith, human norms are exceeded. Some who don’t have feelings at that level, accept this as an extra- ordinary. Above all, if human being can choose well what he should belive and love him, anymore hopelessness , pessimism and tiredness can’t be mentioned for his world. Person reaches existence with hope, society revives with it, and enters a develop- ment process. Therefore, a person who depleted his hope can’t be called exist and a society which is deprived of hope is supposed as apoplectic. Hope, for a person includes exploring his own soul and beign sensible of his capa- bility. With the perception human being, makes contact with the unlimited power and with it, reaches a strength and a power that solve all problems. Thus, atom sun, drop sea, piece total and soul become a breath of the universe. When Adam (Prophet) realized with hope his sky got darkness, lost his determination and sweltered, said “bullied my own essence” and revived. However the devil, floundered in the blood and festered meant hopelessness which he had poured and finally drown. Each person who de- dicated his life for goodness, has star- ted the way with a firebrand, got through the disasters with it, grapple with storms and struggled with waves. In some, hope became a Cudi burgeon, in some İrem vineyards and in some Yesrib wich has become Medine. Also in this valley, each hope hero, became a saint of God and a flag of the people as well. In the era in which hopes deplete, people get down, wound people’s honor, faith and hope become such a wonderful state, some who got them, can challenge the universe; continues his way without hesitating even if his system is deteriorated fifty thousand times; becomes lives for the death souls. Long ways are passed with hope, big troubles are got through and just with hope system and solidarity are gained. People who are losers in the hope world, are supposed losers eighter in practice. Some people start the way bravely and proudly but because of the lack of faith and hope they stay on the half of the way. A small earthquake, a temporary storm, a flooding water already had taken away their determination and will. It is a source of pain for whom a big hope existed but they alltogether drowned in the hoplessness swamp. Actually, it can’t be possible beig different for the people who couldn’t find the fact and love him. In fact eventualy it is a realty for the people to be upset that they admire post or position, love fortune and console with the the temporary things and pleasures. It is such a soul that loves unfading colour, inextinguishable light, a sun never going down, its night is like light of morning, its morning is like Paradise gardens. Suns travel in their gardens where never darkness enter and changing seasons like different captivating views follow eachother. In other words, like a huge tree it reaches the sky and its roots goes to the deepest, the soul, is not effected from neighter snow nor storms. These hearts tied to eternity and full of hope come with lapful fruits and do what is expected by the magnificent power and don’t complain that it is spring, summer, fall or winter.We all as a nation, need the gudies who support but never be offended, determine but not give up, and never get hopelessness. For the ones who got hopelessness and in a quarrel with God, first start the way with desires and then they can’t find what they expect, they are very far away from us and we are very far away from them. Nevertheless, rules never happen acording to the desires of the some who are miserables and have faulty estimates.